|
Moderne systemen zoals het LCW systeem verlaten het concept van menselijke bewegingen en kennen arbeidtijden toe aan verhandelingen van objecten waardoor het mogelijk is meer informatie over verbeteringen te bekomen en sneller te analyseren.
Het doel van tijdstudie is het bepalen van standaardtijden voor gedefinieerde arbeidstaken. Voor 1940 werden standaardtijden berekend op basis van tempoevaluatie met stopwatch. Maar omdat tempoevaluatie een subjectieve materie is, introduceerde men tijdstudie met voorafbepaalde tijden voor welbepaalde menselijke bewegingen. Hierdoor werden de resultaten meer betrouwbaard, controleerbaar, nauwkeuriger en ondiscutabel.
 Ieder tijdstudie systeem is gebaseerd op het feit dat mensen een gelijke arbeidstijd verbuiken indien uitgevoerd aan eenzelfde tempo voor dezelfde menselijke bewegingen (stappen, reiken, grijpen). Detailled ready workfactor werd geintroduceerd door J. Quick en was ongetwijfeld het eerste tijdstudie systeem gebaseerd op voorafbepaalde tijden maar werd snel opgevolgd door Methods time measurement "MTM-1" die vandaag wijder verspreid is en wereldwijd wordt toegepast. Deze eerste systemen waren gedetailleerd en omslachtig in gebruik omdat men steeds vertrok vanuit de kleinste herkenbare vinger en arm bewegingen. Beide systemen werden onwikkeld in de jaren 30 en bleven sterk in gebruik tot in de jaren 70. Van dan af werd het duidelijk dat snellere methodieken, noodzakelijk zouden zijn door de vlugge productwisselingen die elkaar opvolgden.
Gedurende de laatste 50 jaar werden meerdere tijdstudie systemen ontworpen door verschillende organisaties maar steeds gebaseerd op één van de twee bovenstaande systemen. Door het groeperen van bepaalde acties of bewegingen die gezamenlijk gebeuren kan de classificatie van menselijke bewegingen drastisch worden vereenvoudigd, want na het reiken volgt steeds het grijpen wat 2 verschillende codes tot 1 code groepeert. De meeste van deze systemen werden uitgevonden in de jaren 70 en 80. De laatse uitvinding van de MTM organisatie is UAS die gebaseerd is op een systeem van Mercedes "c-Werte" en MTM1. Onafhankelijke groeperingen hebben echter door verdere ontwikkeling nog sneller systemen op de markt gebracht zoals het LCW systeem van Carlos Willermarck dat ook gebasseerd is op MTM-1.
Vandaag zijn slechts nog maar een handvol systemen meer in gebruik. Laat u niet verleiden door systemen met een uitgebreide codeset. De regel is simpel hoe eenvoudiger hoe sneller en gemakkelijker het systeem zal zijn om het toe te passen. De allereerste systemen zoals MTM-1, MTM-2 en Ready workfactor worden nagenoeg niet meer toegepast omdat ze te omslachtig en te moeilijk zijn in gebruik door hun detailistisch karakter.
De meeste toegepaste systemen die we vandaag aantreffen en voldoen aan de moderne eisen en gebaseerd zijn op MTM1 noemen: Mtm-UAS, MTM-SD, SAM, LCW".
VWF of versnelde workfactor is een afleiding van ready workfactor en is een van de weinige systemen gebaseerd op workfactor die nog steeds succesvol in omloop is.
|